Katecheza na Triduum Paschalne (5)

Drukuj

Liturgia Męki Pańskiej, jaką Kościół sprawuje w Wielki Piątek, rozpoczyna się oddaniem czci ołtarzowi, przez upadnięcie na twarz celebransa i postawę klęczącą zgromadzenia. Ten znak wyraża uniżenie przed Bogiem, który w swoim Synu podjął Mękę i Śmierć. Wyraża on również kruchość i przemijanie ziemskiego życia człowieka.

Zgromadzenie przez ten znak, który zastępuje akt pokutny, wchodzi w ducha rezygnacji ze swoich racji, powierza się Bogu, trwa w milczeniu, w nie mówieniu, czyli w nie usprawiedliwianiu się. Ten moment służy doświadczeniu pokory, uniżenia, przyjęcia prawdy o sobie przed Bogiem i drugim człowiekiem. Pierwszym, w którym to się dokonało jest Jezus Chrystus. Wypełniło się w Jego dobrowolnym uniżeniu, Męce i Śmierci. Uczynił to Jezus ze względu na nas, aby wyzwolić nas z poniżenia, tzn. dać nam moc przeżywania poniżenia.
Centralny punkt liturgii słowa stanowi opis Męki i Śmierci Jezusa. To wydarzenie odnosi się do naszego życia. Tu znajdujemy światło, jak żyć pośród trudności, cierpienia, niesprawiedliwości, upokorzenia i śmiertelności. Liturgia słowa kończy się Modlitwą Powszechną zanoszoną do Boga przez całe zgromadzenie liturgiczne. Wsłuchując się w intencje poszczególnych wezwań, uświadamiamy sobie powszechność zbawienia, które dokonało się na Krzyżu. Dlatego modlimy się nie tylko za ludzi wierzących, różne stany Kościoła, ale także za tych, którzy przygotowują się do chrztu oraz za tych, którzy nie wierzą w Chrystusa, jak również w ogóle nie wierzą w Boga. Wspominamy w modlitwie także Żydów, którzy jako pierwsi usłyszeli głos Boga.
Adoracja Krzyża jest kulminacyjnym momentem liturgii Męki Pańskiej. Najpierw ma miejsce przedstawienie Krzyża przez stopniowe odsłanianie go lub przez wniesienie odsłoniętego Krzyża do kościoła. W obu przypadkach dokonuje się to przy trzykrotnym wezwaniu „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata”, i odpowiedzi zgromadzenia „Pójdźmy z pokłonem”. Po każdej aklamacji następuje adoracja w milczeniu. Po dokonaniu przedstawienia Krzyża rozpoczyna się indywidualna adoracja, która jest wejściem w komunię z Jezusem, trwaniem w postawie łączności z Krzyżem Jezusa, aby swój krzyż widzieć jako narzędzie przeżycia własnego zbawienia.
Wymownym znakiem jest adoracja jednego Krzyża w zgromadzeniu. Z powodu dużej liczby wiernych można w pewnym momencie liturgii dokonać wspólnej adoracji. Nie należy jednak dla ułatwienia dostępu indywidualnego ustawiać więcej krzyży. Krzyż po liturgii zostaje do adoracji i każdy może osobiście oddać mu cześć.
W tym dniu Kościół nie sprawuje Mszy św. Wiernym rozdaje się Komunię św. z_hostii konsekrowanych w Wielki Czwartek. Komunia św. jest owocem ofiary Krzyża. Adorujemy krzyż, aby następnie umocnić się Ciałem, które na nim zawisło. Spożywanie Ciała Chrystusa jest głoszeniem Jego śmierci.
Po komunii św. przenosi się Najświętszy Sakrament do Grobu Pańskiego. Kościół rozważając Mękę, Śmierć Jezusa Chrystusa i Jego zstąpienie do otchłani trwa przy Grobie Pańskim.


Wielka Sobota jest czasem trwania przy Grobie Pańskim, rozważania Męki i Śmierci Chrystusa oraz jego zstąpienia do otchłani. Kościół trwa w postawie postu, ufnej modlitwy, wielkiego milczenia i oczekiwania na Zmartwychwstanie. Jezus Chrystus, który dał się potraktować jak grzesznik, złożony do grobu, jakby trwał w bezsilności, oczekując na wybawienie z otchłani przez Ojca, któremu zaufał (por. Dz_2,_22-31). Ten czas jest okazją dla nas chrześcijan, by na wzór Jezusa wejść w to zaufanie Ojcu, wejść w milczenie, pozwolić na jakieś „bycie złożonym do grobu”, to jest jakieś przegranie przed drugim, w postawie oczekiwania radości nowego życia, pojednania.
W tym dniu, podobnie jak w Wielki Piątek, Kościół nie sprawuje Eucharystii, Modli się Liturgia Godzin, daje też okazję do adoracji Krzyża i Najświętszego Sakramentu. Komunii świętej można udzielać na sposób Wiatyku. Nie należy sprawować sakramentów z wyjątkiem Pokuty i Pojednania oraz Namaszczenia Chorych.
Tradycyjnie święcenie potraw ma charakter modlitwy i upraszania błogosławieństwa, jest okazją do publicznego wyrażenia naszej wdzięczności za materialne dary, które stają się dla nas znakami działania Pana Boga w naszej historii i dają możliwość wspólnego korzystania z nich i dzielenia się z innymi, przeżywania wspólnie radości wielkanocnej.
Należy podkreślić, że liturgia sprawowana w nocy nie jest liturgią Wielkiej Soboty, lecz liturgią wielkanocną, czyli Wigilią Paschalną – uroczystym czuwaniem ze względu na Paschę, to jest przejście (interwencję) Pana , które dokonało się w Jego zmartwychwstaniu i dokonuje się w tych, którzy słuchają Zmartwychwstałego.

HELIX_TAGS: