Komentarz do Słowa Bożego - 2017/02/05

Drukuj

Iz 58, 7-10
Tekst pierwszego czytania należy do sekcji Księgi Izajasza, znanej jako „Trzeci Izajasz”.

Ta część księgi podejmuje temat obietnicy powrotu z wygnania w Babilonii, dokąd Izrael został wywieziony po zniszczeniu Jerozolimy (586 r. przed Chr.). Opisując ten powrót, Biblia często inspiruje się wyzwoleniem z Egiptu, tak że nawet określa je jako „drugie Wyjście” („trzecim Wyjściem” będzie Pascha Jezusa). Niemniej jednak nasz tekst zdaje się domagać od ludzi „wyjścia” (po grecku exodus) wewnętrznego, sięgającego głębi istoty, to znaczy wyjścia z siebie samego, z własnego egoizmu oraz licznych więzów, które nie pozwalają pójść autentyczną drogą wolności.

1 Kor 2, 1-5
Paweł Apostoł przywołuje swą postawę „słabości i bojaźni” w Koryncie i swój sposób głoszenia słowa. Słabości ludzkiej zostaje przeciwstawiona moc Boża, a filozoficznej mądrości głupstwo Chrystusa ukrzyżowanego. Apostoł wybrał taki sposób postępowania, aby wiara opierała się „nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Boga”.

Mt 5, 13-16
Dzisiejsza Ewangelia zbudowana jest wokół dwóch krótkich zdań Jezusa o świetle świata i o soli ziemi, które uczeni określają mianem „powiedzeń” (albo greckim terminem logia). Można tu dostrzec bogactwo, jakie Biblia zawsze łączyła z symboliką „światła” – które wskazuje na dobre działanie człowieka i zbawienie ofiarowane przez Boga – jak również z symboliką „soli” – koniecznej w starożytności dla przechowywania pokarmów. Symbolika „soli” wskazuje na silne wezwanie do pełnienia .dobrych uczynków”, które dziś należy rozumieć w świetle owego wewnętrznego wyjścia, o jakim mówi tekst pierwszego czytania.

HELIX_TAGS: